با سعدی در گلستان : کو دشمنِ شوخچشم ناپاک / تا عیبِ مرا به من نماید؟
خطیب اندر این لَختی بیندیشید و گفت: این مبارک خواب است که دیدی که مرا بر عیب خود واقف گردانیدی. معلوم شد که آوازِ ناخوش دارم و خلق از بلند خواندنِ من در رنج. توبه کردم کز این پس خطبه نگویم مگر به آهستگی.
برای مطالعه متن کامل این خبر به منبع اصلی مراجعه کنید.